Geluksmomentje.

Snelstappend loop ik de schoolpoort uit. Ik merk op dat ik een enorme verbetering heb gemaakt wat snelstappen betreft. Met een heerlijk broodje mozzarella – pesto in het vooruitzicht, glip ik tussen de mensenmassa die zo snel mogelijk van een uurtje vrijheid wil genieten door. De smalle stoep wordt voor even overspoeld door kuierende zeventien – achttien jarigen. Ik hups van de stoep af en schrijd de sliert voorbij.

Tot mijn vreugde is de broodjeszaak nog zo goed als leeg. Opgelucht en met een zweempje trotsheid wacht ik op mijn bestelling. Twaalf minuten nadat ik het lokaal achter me liet loop ik al terug over de nu rustigere stoep.

Plots beschijnt een bundel zon -echte warme, fijne zon- mijn gelaat. Ik kijk naar boven en zie de rode rand van het knalrode hoedje van mijn mama dat ik draag vandaag en vervolgens de knalblauwe lucht. De bouwwerf aan de overkant van de straat is niet langer grauw en modderig maar baadt in het licht en kleurenpracht. Zelfs de stoep lijkt op te fleuren.

Ik glimlach en geniet met de ogen gesloten van de warmte op mijn aangezicht. Van de oh zo fijne warmte die zich verspreidt in heel mijn lijf.

 

De lente is in aantocht en dat maakt me blij. (kleine) Geluksmomentjes als deze wil ik koesteren. 

Wat was jouw laatste geluksmomentje? 

 

Liefs, Laura.

 

Een superlief gedichtje.

Op het einde van onze allerlaatste les Nederlands in het 5de middelbaar had onze lieve mevrouw Paullie nog een laatste mededeling; “Gisteren kwam de klasmama in mij naar boven en besloot ik om voor jullie allemaal een bladwijzer af te drukken. Maar omdat mijn printer niet werkte, heb ik ze allemaal met de hand moeten maken.”

En toen kreeg ieder van ons een originele, unieke bladwijzer met elk een ander gedichtje er op. Omdat ik mijn gedichtje zo mooi vind, deel ik hem vandaag hier 🙂 . Doorgaan met het lezen van “Een superlief gedichtje.”

Project Blogcrime #7 (finale!)

Nou jongens, hier ben ik weer. Normaal moest dit artikel gisteren online komen. Maar zoals je ziet is dit niet gebeurd en wel hierdoor. Onze straat is helemaal opengebroken wat betekend dat met dit weer als ik pech heb ik helemaal bemodderd op school aan kom maar dat ook het internet ontzettend ontzettend brak is.

Maar niet getreurd, beter laat dan nooit presenteer ik u het allerlaatste (!) deel van de serie Blogcrime!

Dit is een fictief verhaal . Iedere uitspraak is niet gericht op een ander. De betrokken blogs zijn op de hoogte van alles wat er word gezegdoptie3 (1) Doorgaan met het lezen van “Project Blogcrime #7 (finale!)”

Ik zoek.

Ik zoek naar manieren

Manieren om te leren

Manieren om te leven

Manieren om te zijn.

Manieren om mij te uiten

om dingen die ik wil

Die ontspringen in mijn hoofd

Om te zetten in werkelijkheid.

Ik zoek

Maak plannen

Maar voer ze niet uit.

En vaak wil ik ze wel uitvoeren

Maar doe ik het toch niet.

Omdat het niet lukt (voor even).

Omdat mijn hoofd op dat moment niets kan.

Omdat op dat moment

Mijn gedachten en meer

rondspringen

Tussen Fantasie en Werkelijkheid.

Laura x