Persoonlijke shit #1

Ik heb er nood aan. Al eventjes. Al eventjes heel lang. Om nog eens even gewoon wat te typen. Niet nadenken en kijken wat er uit mijn vingers komt. Alle gedachten en gevoelens in een doorlopende tekst op mijn scherm zien verschijnen.

De laatste weken/ maand raast er weer van alles door mij heen. Van gevoelens tot deadlines. Dit meisje hier dacht weer over van alles en nog wat na, misschien wel weer een beetje te veel.

Ik ga maar gewoon beginnen.

13239023_1713012748972873_1151521063936472277_n
Deze prachtige tekening van mijn paard maakt me zo blij. Ik vind hem zo mooi dat hij al enkele weken mijn pc achtergrond is.

Een paar weken terug kwam er een gedachte bij me op: Ik ben nu op een punt in mijn leven waar ik me 5 jaar geleden ook bevond. Ik zat in het 5de leerjaar en moest bijna kiezen wat de volgende stap in mijn leventje ging zijn. Ook al duurde het nog een jaar voor ik voor die keuze werd gesteld dacht ik er al wel over na. Nu zit ik weer op dat punt. Over een kleine 2 weken zijn het de eindexamens en dan zit het 5de middelbaar het voor mij (hopelijk) op. Oehh, die ‘hopelijk’ is veel te dramatisch, ik zal er wel door zijn hoor. Ik heb al heel het jaar goede punten, op Natuurwetenschappen na.

Bijna vakantie. Wauw. Het lijkt een maand geleden dat ik helemaal niet klaar aan het nieuwe schooljaar begon. Vanaf dag 1 begon ik met stress. Ik had het gevoel helemaal niet opgeladen te zijn en er kwam zoveel op me af. Gelukkig was dit schooljaar al bij al heel fijn. Ik heb een geweldige klas, stuk voor stuk topmensen. We hebben superleuke dingen gedaan waar ik met een glimlach op terug kijk.

De afgelopen periode was er een van pieken en dalen. Er zijn momenten waar ik me de meest gelukkige hobbit ooit voel. Dan weer ben ik slechtgezind, en kan ik elk moment in huilen uitbarsten. Ik vind het rot. Rot voor mezelf. Ik wil gewoon blij zijn. Maar ik besef ook dat rotte gevoelens er gewoon bij horen. Belangrijker is misschien de rede waarom ik me vaak zo voel. Sinds dit schooljaar ervaar ik heel veel druk. We moeten, ook nu nog aan het einde van het schooljaar, superveel opdrachten en groepswerken doen. Daarbij komt dat we veel nieuwe leerstof krijgen te verwerken. En ik moet presteren. Niet enkel van mijn omgeving maar ook van mezelf.

Gelukkig vind ik naar school gaan wel heel erg leuk. Dit komt door mijn studierichting, de geweldige mensen, en omdat ik de meeste vakken ook interessant vind. Ik vind het leuk om nieuwe dingen te leren, mijn horizon te verruimen. Enkel het studeren thuis wilt niet altijd lukken. Vaak leg ik me er nu gewoon bij neer, maar het kan me ook echt frustreren. Waarom kan ik me nu niet focussen? Waarom geraken die woorden er niet in?

DSC_0778

Mijn grootste strugglepunt is toch wel gewoon mezelf. In januari nam ik me voor om een definitieve ommekeer te maken. Ik heb een maand lang elke dag gework – out, meegedaan aan de 40 dagen zonder vlees. Het gezond zijn en aan mezelf werken gaat eerlijk gezegd in pieken en dalen. Nu zit ik op een punt dat ik heel goed op m’n eten aan het letten ben, maar niet meer elke dag sport. Ik eet nog amper vlees, waar ik trots op ben, ik mis het ook helemaal niet. Maar ik kan zo teleurgesteld in mezelf zijn als ik toch naar een stuk chocola grijp. Er wordt gezegd dat als je jezelf toch laat gaan, je het niet graag genoeg wilt. Ik wil het zo zo zo graag, mijn nieuwe, strakkere lichaam want ik weet dat ik me beter zou voelen.

Het ding is dat ik me soms al goed genoeg voel. Als ik in het bos zit, omringd door de natuur, met mijn ogen dicht, volmaakt gelukkig, wat maakt het dan uit wie je bent, hoe je bent, hoe je eruit ziet? Als ik dan terug ‘onder de mensen kom’, mezelf in het openbaar in de spiegel zie of ik zie al die meisjes met dunnere benen dan knakt er weer iets in mij. Ben ik kwaad op mezelf, omdat ik me zo laat gaan. Ik vind het zo moeilijk: de grens trekken tussen iets wat ik zelf wil, hoe ik naar mezelf kijk en wat andere zouden denken.

Wat is het toch moeilijk hè, het leven… Maar het is ook zo mooi, ik geniet met volle teugen van alles wat ik op mijn weg tegen kom!

Het klinkt heel onwerkelijk dat ik volgend jaar het laatste jaar van mijn middelbaar in ga. Ik word 18, dan breekt een nieuw tijdperk aan in mijn leven. Welke weg ik ga inslaan weet ik nog niet helemaal. Al ben ik er zeker van dat ik de goede zal kiezen, iets zal gaan doen wat ik leuk vind!

Zo, met een positieve noot sluiten we dit diep kletsartikel af.

Oh, ik heb trouwens net een za-lige afspeellijst ontdekt op Spotify! Niet iedereen zal er van houden, maar ik vind het geweldig en rustgevend hihi.

Liefs, Laura.

Advertentie

3 gedachten over “Persoonlijke shit #1

  1. Maak je niet te veel zorgen over wat je na het middelbaar gaat doen! Echt 🙂 Plots sta je op en weet je welke studierichting je gaat doen, of wat je gaat doen met je leven. Ik wist het in de paasvakantie van m’n 6e middelbaar, een andere vriendin besliste in september pas en doet haar richting nog altijd met heel veel plezier. Uiteindelijk leven we gelukkig in een maatschappij waar je met je diploma vaak nog heel veel andere dingen kan gaan doen. Het bepaalt je leven gelukkig niet altijd meer! Heel veel succes met je examens, maar dat komt helemaal goed. Mijn broer zit ook in het 5e en hij zou beter wat meer zijn best doen zoals jij doet haha. Liefs!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s