Oorlog op vrede.

De aanslagen in Brussel die vandaag plaatsvonden laten mij natuurlijk niet onberoerd. Ze laten niemand onberoerd. Het gevoel dat ik heb is niet te beschrijven. Wat ik wil zeggen, wil doen kan ik niet onder woorden brengen. Tot ik dit gedicht las, geschreven door Nek Chonyut.

Oorlog op de vrede

Tegenwoordig staar ik enkel nog naar zwarte beeldschermen.
Het is geen kwestie van niet willen, maar eerder van niet durven.
De theorie is als ik mijn wereld zo klein mogelijk houd, dat het dan
gemakkelijker is om er nog in te geloven. Dat deze huid de menselijkheid nog draagt. Dat de steen zwaar op mijn maag niet mijn hart is. Kijk het nieuws opnieuw en nieuws opnieuw en nieuws opnieuw en je leert niks nieuws. Elke dag een heruitzending van dezelfde verhalen.Taferelen van overvolle boten, van mensen die muren zagen verbrokkelen en van muren die werden opgetrokken om diezelfde mensen weg te houden. Of deze kent u ook wel, er waren eens vrouwen met kinderen en mannen met valse goden, geheimschriften in kogels en gebeden in geweerlopen. Poef.
Toen waren er enkel nog vrouwen zonder kinderen. We wanen ons zo veilig in dit beloofde land van verzonnen grenzen, maar geloof me als ik zeg dat mensen allemaal op dezelfde manier bloeden, dat het hart van een dode in Parijs even zwijgzaam is, als dat van een slachtoffer in Syrië. We leven in tijden van oorlog, maar ons zicht is zo troebel van angst, we weten niet eens wie de vijand is… of waarvoor we vechten? Want de laatste tijd heb ik het gevoel dat vrede en geweld verdomd hard op synoniemen beginnen te lijken en solidariteit iets is als de handen in elkaar slaan om vluchtelingen buiten te houden. We vergaten wie
stierven in de mijnen van dit land, we vergaten de arbeidsjongen en stoflongen, zij die de noodkreten van België beantwoordden in doodskreten. Als we kunnen accepteren dat niet elke vrouw een heks is, elke Duitser een Nazi, waarom worden moslims dan nog bekeken als terroristen in vermomming. We vergaten dat terrorisme geen religie is. In plaats daarvan vervingen we lijken door statistieken, lijken die drijven, die lekken, lijken zonder hoofden, beeldschermen bezaaid met doden. Hoe hoger het sterftecijfer, hoe groter de krantenkoppen. We vergaten dat lijden geen competitie is. Het maakt niet uit wie victorie kraait, in deze oorlog verliezen beide partijen. Ik was er ooit zo zeker van aan welke kant ik vocht. Maar de laatste tijd heb in het gehad met vechten. De reden vond ik bij een kleuter die een bloem legde bij het graf van zijn moeder, ogen dapper. Zijn verdriet was een kleine zege voor de gemene mannen met de grote geweren, maar ik zag geen wraak, geen pijn, geen haat. Geen haat. Zijn onschuldig bestaan is de grootste overwinning voor de mensheid, elke dag weer.

 

Laat haat niet overmeesteren, hoe moeilijk dat ook is!

Liefs, Laura.

Advertentie

4 gedachten over “Oorlog op vrede.

  1. Wat is dat mooi verwoord! Ik kan het zelf ook helemaal niet vatten wat er allemaal gebeurd is in onze hoofdstad. Maar in tijden als deze mogen we ons inderdaad niet overgeven aan de haat, dat is geen oplossing. Het is nu meer dan ooit dat we juist liefde nodig hebben. “Love and compassion are necessities, not luxuries. Without them, humanity cannot survive”
    Veel liefs x

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s