Project Blogcrime #5

Vandaag mijn 5de deeltje van de serie Blogcrime voor jullie!

Dit is een fictief verhaal . Iedere uitspraak is niet gericht op een ander. De betrokken blogs zijn op de hoogte van alles wat er word gezegd

optie3 (1) Doorgaan met het lezen van “Project Blogcrime #5”

Oorlog op vrede.

De aanslagen in Brussel die vandaag plaatsvonden laten mij natuurlijk niet onberoerd. Ze laten niemand onberoerd. Het gevoel dat ik heb is niet te beschrijven. Wat ik wil zeggen, wil doen kan ik niet onder woorden brengen. Tot ik dit gedicht las, geschreven door Nek Chonyut.

Oorlog op de vrede

Tegenwoordig staar ik enkel nog naar zwarte beeldschermen.
Het is geen kwestie van niet willen, maar eerder van niet durven.
De theorie is als ik mijn wereld zo klein mogelijk houd, dat het dan
gemakkelijker is om er nog in te geloven. Dat deze huid de menselijkheid nog draagt. Dat de steen zwaar op mijn maag niet mijn hart is. Kijk het nieuws opnieuw en nieuws opnieuw en nieuws opnieuw en je leert niks nieuws. Elke dag een heruitzending van dezelfde verhalen.Taferelen van overvolle boten, van mensen die muren zagen verbrokkelen en van muren die werden opgetrokken om diezelfde mensen weg te houden. Of deze kent u ook wel, er waren eens vrouwen met kinderen en mannen met valse goden, geheimschriften in kogels en gebeden in geweerlopen. Poef.
Toen waren er enkel nog vrouwen zonder kinderen. We wanen ons zo veilig in dit beloofde land van verzonnen grenzen, maar geloof me als ik zeg dat mensen allemaal op dezelfde manier bloeden, dat het hart van een dode in Parijs even zwijgzaam is, als dat van een slachtoffer in Syrië. We leven in tijden van oorlog, maar ons zicht is zo troebel van angst, we weten niet eens wie de vijand is… of waarvoor we vechten? Want de laatste tijd heb ik het gevoel dat vrede en geweld verdomd hard op synoniemen beginnen te lijken en solidariteit iets is als de handen in elkaar slaan om vluchtelingen buiten te houden. We vergaten wie
stierven in de mijnen van dit land, we vergaten de arbeidsjongen en stoflongen, zij die de noodkreten van België beantwoordden in doodskreten. Als we kunnen accepteren dat niet elke vrouw een heks is, elke Duitser een Nazi, waarom worden moslims dan nog bekeken als terroristen in vermomming. We vergaten dat terrorisme geen religie is. In plaats daarvan vervingen we lijken door statistieken, lijken die drijven, die lekken, lijken zonder hoofden, beeldschermen bezaaid met doden. Hoe hoger het sterftecijfer, hoe groter de krantenkoppen. We vergaten dat lijden geen competitie is. Het maakt niet uit wie victorie kraait, in deze oorlog verliezen beide partijen. Ik was er ooit zo zeker van aan welke kant ik vocht. Maar de laatste tijd heb in het gehad met vechten. De reden vond ik bij een kleuter die een bloem legde bij het graf van zijn moeder, ogen dapper. Zijn verdriet was een kleine zege voor de gemene mannen met de grote geweren, maar ik zag geen wraak, geen pijn, geen haat. Geen haat. Zijn onschuldig bestaan is de grootste overwinning voor de mensheid, elke dag weer.

 

Laat haat niet overmeesteren, hoe moeilijk dat ook is!

Liefs, Laura.

Project Blogcrime #4

optie3Dit is een fictief verhaal . Iedere uitspraak is niet gericht op een ander. De betrokken blogs zijn op de hoogte van alles wat er word gezegd.

Hey iedereen! Sinds vandaag mag ik meeschrijven aan een superspannende serie, die je kunt volgen op verschillende blogs van leden van de blogsquad! Dus hier is *tromgerofel* mijn stukje van aflevering 4. Oh, als je de vorige delen wilt lezen (misschien wel handig als je wilt volgen), kijk dan op de blogs van de andere leden die ik onderaan deze blogpost vermeld. Doorgaan met het lezen van “Project Blogcrime #4”

Verhaal van vijfenvijftig woorden

Ik loop. Tot in het Landwaardrakenenreuzenenvrouwenstiekemopgeslotenzittenintorensnogbestaan. Ik loop. Tot aan zijn woonplaats Hetkasteeldatgeenkasteelismaarstiekemeenillusie. Ik klop met de leeuwenkopdiestiekemeenpandazouwillenzijn op de poort. Een man doet open, brengt me naar zijn vertrekdatstiekemookeenillusieis. Ik zie hem zitten. Hij is knap. “Goeiedag” zeg ik. “Goeiedag” zegt hij. Negen maanden later baarde ik een tweeling. Doorgaan met het lezen van “Verhaal van vijfenvijftig woorden”

Het grote Blogsquad afmaakverhaal II

Een tijdje geleden schreef ik een stukje van het grote afmaakverhaal. Het gaat over een jonge vrouw, Irene die halsoverkop wegvlucht van haar vertrouwde leven. Hier kun je het tot nu toe al gepubliceerde verhaal lezen. Vandaag schrijf ik voor de 2de keer op rij een deeltje. Na mij is Demi aan de beurt, dus als je wilt weten hoe het na mijn stuk verdergaat zeker haar blog in het oog houden!

Mijn deel: 

‘En, wat zijn jou plannen?’ vraagt Mila spontaan. Irene kijkt haar vragend aan. Ja, wat zijn mijn plannen? denkt ze bij zichzelf. ‘Ik zou graag eens een kanotocht maken door de wilde Doorgaan met het lezen van “Het grote Blogsquad afmaakverhaal II”